Ристо Донев е роден и живее во Скопје. Уште од самото раѓање боледува од церебрална парализа и е тешко хендикепирано лице. Сите овие, еве веќе, 47 години од неговиот живот ги поминува прикован меѓу четирите ѕида во неговата соба. Ја немаше таа среќа, како сите други деца, да оди на училиште, но неговите упорни родители редовно му ги купуваа книгите за секое одделение и му ги објаснуваа лекциите колку што и самите знаеја, и така учеше во домашни услови. Но, за жал, и мајка му и татко му немале можност да завршат училиште, затоа што и тие биле меѓу оние деца - бегалци кои морале да ги напуштат родните огништа во Егејска Македонија пред страотиите на граѓанската војна во Грција, а кога дошле овде морале пред се да работат како аргати за да преживеат. Затоа, кога дојдоа погорните одделенија, тие повеќе не знаеја да му ги објаснуваат лекциите. Но Ристо остана упорен и продолжи да учи сам и да го надградува дотогаш стекнатото знаење. Со часови седеше над книгите за да го разбере што подобро она што му беше нејасно. Читаше многу и разни книги, а подоцна почна и самиот да пишува проза и поезија, меѓутоа немаше прилика да објави нешто и тоа остана повеќе за своја душа, отколку професионално. Треба да се напомене дека и при пишувањето се служи одвај некако само со еден прст, и тоа можеше да пишува единствено со помош на машина за пишување, која татко му ја прилагоди на некој начин за неговите можности. Сепак, откако неговите родители пред извесно време му купија компјутер и принтер, пишувањето му е доста поолеснето, со тоа што татко му мораше и тастатурата од компјутерот да ја прилагодува како би можел Ристо да се користи со неа.
    Кога имаше 6-7 години, Ристо на телевизија прв пат виде и се запозна со шаховската игра. Го заинтересира многу и ги натера родителите да му купат шах. Со неговите раце не можеше да ги мрда фигурите по шаховската табла, но татко му ги прилагоди некако за да може да ги мрда. Потоа секој ден беше со шахот, иако со тешкотија ги мрдаше фигурите. Кога ќе ги чуеше децата (неговите врсници) како весело си играат надвор нему му доаѓаше да плаче, бидејќи сакаше и тој да си игра со нив, а не да седи дома како птица со скршени крилја затворена во кафез. Тогаш, во таквите моменти, му се препушташе на шахот и се обидуваше што повеќе да се вдлабочи во него за да заборави на другарцињата надвор. Така, шахот му влезе во крвта. Од една страна му помагаше да не мисли толку на неговата сурова судбина, од друга пак, му беше голема и единствена разонода. Учеше и навлегуваше во шаховските тајни наполно сам, бидејќи во неговото семејство никој друг не е љубител на шахот. Но и покрај тоа, напредуваше доста брзо и наскоро се јави проблем, зашто немаше со кого да игра; куќните пријатели кои доаѓаа кај нив и со кои одигруваше понекоја партија почнаа да губат од него и повеќе не сакаа да играат, а тој, сосема неподвижен, не можеше да оди да игра во некој од шаховските клубови, иако тоа му беше и му остана многу голема желба.
    Беше многу радосен кога дозна дека постои натпреварување во дописен шах и веднаш се пријави да игра. Тоа беше во 1982 година, кога имаше точно 20 години. Дописниот шах, инаку, се игра исто како другиот, само што потезите се испраќаат по пошта со писма. И него го играат сите оние кои се вљубеници во шаховската игра, без разлика кој што е и што работи. Ристо играше и со доктори по професија, и со разни уметници, дури и со еден политичар, и меѓу сите нив само тој беше инвалид. Затоа потенцира дека дописниот шах не е измислен за инвалидите, туку тој е дел од редовниот шах. Освен тоа, натпреварувањата на кои настапуваше беа под покровителство на Одборот за дописен шах на Македонија при Шаховскиот Сојуз на Македонија, кој пак беше во рамките на Шаховскиот Сојуз за дописен шах на Југославија при самиот Шаховски Сојуз на Југославија, а сето тоа во официјално членство на Светската Шаховска Федерација за дописен шах (ICCF).
    Има одиграно 10 турнири, при што настапуваше и за репрезентацијата на тогашна Југославија. Исто така, во два турнирски циклуса ги бранеше боите и на репрезентацијата на Македонија на турнирот „Братство-Единство“, каде што имаше најдобар резултат по табли. На тие 10 турнири освои 7 први, 2 втори и 1 трето место. Во тој период одигра преку 150 партии со многу силни шахисти и од нив 4 партии изгуби, 35 завршија нересено, а во останатите беше победник. Се разбира, на почетокот стартуваше како „новајлија“ од најниската категорија, но со голем труд и максимално залагање го пробиваше трнливиот пат кон повисоките скалила.
    Успесите кои ги постигнуваше го доведоа дотаму, што во натпреварувачката 1988/89 година се пласираше да настапува на поединечното сениорско првенство на Југославија. Конкуренцијата беше многу силна, бидејќи од вкупно 17 шахисти имаше 1 велемајстор, 11 мајстори и 5 мајсторски кандидати (тој тогаш беше мајсторски кандидат). Згора на тоа, меѓу нив петмина беа и дотогашни повеќекратни шампиони. Сепак, и таму се надмина себе си и го освои првото место, со што стана првак на Југославија. Тоа, воедно, беше прв пат во 50-годишната историја еден дописен шахист од Македонија да биде првак на Југославија, иако Македонските шахисти имаа значајна улога во Југословенскиот дописен шах. Колкаво спортско постигнување оствари на тој начин нека послужи и фактот дека во тоа време Југославија важеше за велесила во дописниот шах, со квалитетни и силни натпреварувања, така што освоената титула шампион на Југославија многумина релевантни фактори ја оценуваа како да има тежина речиси еднаква на освоена титула шампион на Европа.
    Со самиот тој успех, за кој доби признание во вид на пехар и медал, Ристо стекна право да игра со 15 шахисти од целиот свет истовремено, на поединечното светско првенство. Тоа се одигра во периодот од 1992-1997 година. Уште на почетокот Ристо се соочи со притисок од грчко лоби во Светската Шаховска Федерација да не настапува под името Македонија, туку под референцата БЈРМ, како што нашата држава беше примена во Обединетите Нации. Но со негова голема упорност успеа да издејствува да настапува под нашето уставно име.
    И наместо целосно да се сконцентрира на играта со и онака мошне силните шахисти, тој мораше при тоа да совладува нов проблем наметнат од грчка страна. Имено, дописите со кои ги разменуваше потезите со шахистите со кои играше на светското првенство почнаа да се губат и да не пристигаат до назначената дестинација. А кога некој допис ќе пристигнеше, на него беше пречкртано името Macedonia и удрен печат со „FYROM“. Тоа беше правено од страна на вработените во грчката пошта, преку која патуваа дописите. Оние со кои играше го прашуваа зошто е тоа така, а тој им ја објаснуваше целата ситуација што Грција ја наметна спрема Македонија како проблем со името. Сите кои од него дознаваа за тоа се чудеа дали е можно такво нешто да прави некоја држава и ја осудуваа Грција, а Ристо го нарекуваа вистински презентер на Македонија.
    Истовремено, Ристо трпеше многу и од финансиска гледна точка, бидејќи пропозициите на дописниот шах налагаа/т да се повтори со препорачан авионски допис секој потег што во меѓувреме ќе се изгуби и нема да пристигне во одреден временски рок. Мораше да повторува голем број на такви дописи, а тоа беше скапо и претставуваше сериозен удар врз скромните примања на неговото семејство. Благодарение на одредени фирми, кои му помогнаа како спонзори, го издржа и тоа.
        На крајот, иако се бореше против 15 мошне силни шахисти ширум светот, но во исто време го имаше и горенаведениот проблем од грчка страна, Ристо на ова првенство успеа да ја освои титулата Интернационален мајстор во дописен шах - прва и сеуште единствена од тој ранг во Македонија. За тоа доби признание во вид на медал и диплома од Светската Шаховска Федерација во дописен шах (ICCF). На официјалната веб страница на Светската Шаховска Федерација во дописен шах www.iccf.com долго време стоеше неговото име како освојувач на титулата Интернационален мајстор од Македонија, чие знаме, исто така, беше истакнато таму.
    За сите овие негови постигнати резултати доби и признание за посебен придонес во шахот од Шаховскиот Сојуз на Македонија по повод 50 години од неговото постоење, што воедно претставува доследна верификација на фактот дека успехот на Ристо Донев е постигнат согласно нормативите на валидна спортска организација.
    Неодамна, по донесувањето на Законот за спорт, односно неговото изменување, Ристо се обрати до Агенцијата за млади и спорт, со барање согласно овој Закон да му биде доделено од нивна страна национално признание за постигнатиот успех, врз основа на кое ќе ги оствари неговите законски права. За оваа цел член од моето семејство оствари средба со директорот на оваа Агенција, каде беше утврдено дека националното признание ќе му биде доделено согласно член 50 - а од предметниот Закон, каде е определено дека национално спортско признание се доделува за врвно спортско остварување на спортистите, како признание за освоен златен, сребрен и бронзен медал, односно за освоено прво, второ и трето место на олимписки игри, параолимписки игри, шаховска олимпијада, светски и европски сениорски првенства во олимписки и параолимписки спортови, како и во случаи каде што спортското остварување на поединец има особено меѓународно значење или вредност на официјален меѓународен натпревар. Во врска со фактот дека станува збор за резултати постигнати во временски период пред донесување на овој Закон, беше посочено дека во Уредбата за определување на условите и начинот на доделување на национално спортско остварување и висината на паричниот надоместок е определено дека националното спортско признание се доделува на спортисти сениори поединци државјани на Република Македонија, врз основа на постигнати резултати, за врвни спортски остварувања, репрезентативци на Република Македонија, или поранешна СФР Југославија. Но, Ристо како поединец, согласно Законот не може сам да ја достави потребната апликација и доказите (односно плакетата, признанијата, медалите, итн...) до Агенцијата за млади и спорт за да му го доделат националното признание. Бидејќи се работи за шах, му посочија дека Шаховскиот Сојуз на Македонија е надлежен да ја достави потребната апликација и целокупната документација со која располага и која беше разгледана од директорот на Агенцијата, по што ќе следува нивно соодветно постапување.
    Од Шаховскиот Сојуз на Македонија, пак, како да сакаат да го негираат постигнувањето на Ристо Донев, со некакво образлозение дека тоа било постигнато во полуфинале, а не во финале. Ристо на ова има силен аргумент дека тоа го постигна на светско првенство организирано од соодветната светска федерација и прави споредба дека нашите пливачи Атина Бојаџи и Томи Стефановски не настапуваа на светско или европско првенство, туку каналот Ламанш го препливаа индивидуално, па сепак се стекнаа со бенефитот од Законот за спорт. Понатаму вели дека со истиот тој бенефит се стекна и нашиот ракометар Кире Лазаров, иако на светското ракометно првенство немаше пласман од прво до трето место, туку поради тоа што таму беше најдобар стрелец. Еве и Сашко Кедев се здоби со таков бенефит, и покрај тоа што планинарењето во никој случај не е олимписки спорт.
    На крајот, огорчениот Ристо Донев вели:
    „Пред неколку месеци се обратив и до установата народен правобранител на Р. Македонија. Оттаму контактирале и со Шаховскиот Сојуз на Македонија и со Агенцијата за млади и спорт, но и од двете места само недефинирано одговориле дека дописниот шах не е олимписки спорт. Јас можам да го потврдам спротивното, а фактот дека минатата година токму репрезентацијата на Словенија стана олимписки шампион во дописниот шах најдобро го илустрира тоа. Претходно им докажав дека дописниот шах е олимписки спорт и тоа го прифатија и во Шаховскиот Сојуз на Македонија и во Агенцијата за млади и спорт, а сега повторно изнаоѓаат изговор. Навистина несериозен однос од нив. Не би сакал да верувам дека координирано и политички се против мене поради признанието потпишано од тогашниот претседател на Шаховскиот Сојуз на Македонија, кој припаѓаше на друга политичка гарнитура. Дотолку повеќе што јас преку моите успешни шаховски настапи ја афирмирав Македонија во целост уште во времето кога за неа беше најпотребно. Освен тоа, сите овие успеси ги постигнав како тешко хендикепирано лице во конкуренција каде што сите останати беа физички здрави. Самото тоа е соодветно на подвиг, како да сум го препливал Ламанш без раце и нозе. Но не само што не можам да го остварам правото по овој основ, туку државата ме остави и без социјална помош, која од друга страна ја добиваат многумина со многу помал физички хендикеп од мојот. Затоа ќе одам докрај за да ја истерам правдата на виделина. Сето горенаведено ќе го презентирам насекаде каде што сметам дека ќе придонесе за праведно решавање на мојот случај, а се надевам и на помош од некој од релевантните фактори.“
    Секој добронамерен кој може да помогне во овој случај нека го контактира Ристо Донев на неговата email адреса mbdonev@gmail.com